Na srebrnym globie

Po kilku latach wymuszonej emigracji młody reżyser Andrzej Żuławski podejmuje się tytanicznego zadania, realizacji największego filmu w historii polskiej kinematografii – eposu science-fiction. Jeśli mu się uda, trafi do panteonu polskiego kina. Jeśli nie – jego kariera w Polsce będzie skończona.

Film science fiction, który do dziś zachwyca wizjonerstwem, nowatorski zarówno tematycznie, jak i formalnie. Pod względem estetycznym dzieli się na trzy części. Historię rozpoczyna wideopamiętnik zrealizowany w przestrzeni kosmicznej przez bohaterów, którzy w nieokreślonej przyszłości postanawiają założyć nową cywilizację.

Film stał się „dzieckiem niechcianym” już na etapie realizacji. Cenzura dopatrując się odniesień politycznych, wstrzymała produkcję, zmuszając Żuławskiego do wyjazdu za granicę. Reżyser ukończył „Na srebrnym globie” po 10 latach, uzupełniając brakujące fragmenty swoimi komentarzami i ujęciami współczesnej Warszawy.

„Na srebrnym globie” Andrzeja Żuławskiego mogło stać się jednym z najbardziej przełomowych filmów science-fiction w historii. Rozmach produkcyjny, gwiazdorska obsada, rewolucyjne kostiumy i scenografia zapowiadały arcydzieło. Dlaczego zatem władze kinematografii PRL wstrzymały produkcję na dwa tygodnie przed zakończeniem zdjęć? Czy zdecydowały o tym względy ekonomiczne, polityczne, artystyczne, czy osobiste? Pozostał film-legenda, który nadal inspiruje filmowców z całego świata.