EPiC: Elvis Presley in Concert

Przed seansem spotkanie z Agatą Dudą-Gracz – reżyserką spektaklu “Między nogami Leny, czyli „Zaśnięcie Najświętszej Marii Panny” według Caravaggia”
„Caravaggio – dusza i krew” to poruszająca podróż przez życie, twórczość i udrękę Michelangela Merisiego (1571–1610), jednej z najbardziej kontrowersyjnych i tajemniczych postaci w historii sztuki.

Caravaggio był artystą rewolucyjnym, a co za tym idzie, był nierozumiany i często nielubiany przez sobie współczesnych. Podróżował po całych Włoszech w poszukiwaniu fortuny (a może w poszukiwaniu samego siebie?), uciekając przed wrogami, których mnożył sobie po drodze. Mediolan, Florencja, Rzym, Neapol, Malta: pięć miast, piętnaście muzeów i czterdzieści najsłynniejszych dzieł sztuki w typowym dla artysty stylu. Zostały pokazane albo w miejscach, dla których zostały stworzone, albo w najważniejszych muzeach we Włoszech i na świecie.

Ten film powstał dla przyjemności – mówił po latach Jim Jarmusch, porównując strukturę złożonej z 11 epizodów „Kawy i papierosów”, do muzycznego albumu, zawierającego jedenaście piosenek. Każda jest o czymś innym, ale słuchane po kolei tworzą niepowtarzalną, wspólną aurę. Ich motywem przewodnim są oczywiście kofeina i nikotyna: nieodzowni towarzysze mniej lub bardziej istotnych rozmów i krótkich przerw.
Ten realizowany z doskoku, przez kilkanaście lat, najbardziej znany film Jarmuscha, ma w sobie fantazję, lekkość i humor. Komediowe, czarno-białe scenki trwają dokładnie tyle, ile zajmuje wyskoczenie na dymka, czy wypicie filiżanki czarnego naparu. „Jesteśmy pokoleniem kawy i papierosów” – mówi w jednej ze scen Tom Waits i dziś, gdy papieros nie może spotkać się już przy stoliku z kawą, ta deklaracja nieoczekiwanie smakuje nostalgią.

Historia relacji dwóch nurków, Enza Molinariego (Jean Reno) i Jacques’a Mayola (Jean-Marc Barr), oraz jego dziewczyny Johany Baker (Rosanna Arquette) to wyprawa w morskie głębiny – oraz w głąb ludzkiej duszy. Kręcony na kilku kontynentach spektakl Bessona zawiera bodaj najpiękniejsze sceny podwodne w historii kina. Uwodzicielska, zmysłowa opowieść zaczyna się w latach 50. i płynie do czasów współczesnych zmiennym nurtem: od napięcia i ryzyka związanego z nurkowaniem bez butli aż do zachwytu wzniosłością podwodnego świata.

„La Grazia” to mistrzowsko skonstruowana i głęboko poruszająca opowieść z nagrodzoną w Wenecji, wybitną rolą Toniego Servillo. Laureat Oscara Paolo Sorrentino, twórca „Wielkiego piękna” i „Młodości”, powraca z przewrotną, pełną subtelnego humoru historią o dylematach i uczuciach, które nie dają spokoju. O tym, jak pod ciężarem odpowiedzialności odnaleźć lekkość i drogę do wewnętrznej harmonii.

Mężczyzna, który mimo upływu lat wciąż nie potrafi wybaczyć zmarłej żonie zdrady. Ojciec, który nie umie odnaleźć drogi do swojej córki. Powszechnie szanowany mąż stanu, na którego barkach spoczywa nie tylko los całego kraju, ale i życie dwojga skazanych na dożywocie. Wreszcie pełen sprzeczności człowiek, który nie potrafi wybaczyć sobie ani innym i wciąż zadaje pytanie: do kogo należą nasze dni?

Łączący ulotność i melancholię „Przekleństw niewinności” Sofii Coppoli z monumentalnym i nowatorskim charakterem „Strefy interesów” Jonathana Glazera — poruszający portret kilku pokoleń dziewcząt i kobiet na niemieckiej wsi. Filmowa opowieść, która zdaniem polskich recenzentów, mogłaby być ekranizacją bestsellerowej książki „Chłopki” Joanny Kuciel-Frydryszak. Wizjonerski, epicki, intymny i poruszający do głębi. Okrzyknięty hipnotyzującym, wymykającym się wszelkim definicjom arcydziełem — laureat Nagrody Jury na festiwalu w Cannes.

Nominowany do ośmiu (!) Złotych Globów najnowszy film Joachima Triera, jeden z trzech najdłużej oklaskiwanych tytułów w historii wszystkich edycji festiwalu w Cannes, laureat Grand Prix dla Najlepszego Filmu.

Po latach nieobecności w życiu Nory (Renate Reinsve) i Agnes (Inga Ibsdotter Lilleaas) niespodziewanie pojawia się ich ojciec, Gustav (Stellan Skarsgård). Nie wraca jednak sam, lecz z hollywoodzką gwiazdą (Elle Fanning), która chce poznać historię ich rodziny.

„Tu był Grzegorz z Ciechowa” – 30-lecie albumu „ojDADAna” to wyjątkowy projekt muzyczny upamiętniający 30-lecie kultowego albumu Grzegorza Ciechowskiego. Aranżacje przygotowane przez Grzegorza Kowalskiego i Dorotę Mogilską-Błaszczyńską łączą tradycyjne motywy ludowe z nowoczesnym brzmieniem elektroniki i muzyki rozrywkowe. Gościnnie wraz z zespołem wystąpi jeden z najważniejszych polskich raperów i producentów muzycznych MIUOSH. Projekt jest hołdem dla twórczości Grzegorza Ciechowskiego i próbą ponownego odczytania jego idei łączenia tradycji z nowoczesnością.

5 taksówek. 5 miast. Jedna noc. Podróż z bohaterami podszytego czarnym humorem, zanurzonego w świetle miejskich latarni i neonów filmu, rozpoczynamy wieczorem w Los Angeles, by podążać przez nocny Nowy Jork, Paryż, Rzym i przywitać blady, zimowy świt w Helsinkach. Kierowców i pasażerów łączy na chwilę szczególna więź – taksówki to konfesjonały, miejsca, w których nieoczekiwanie przecinają się ścieżki ludzi pochodzących z różnych światów, mających inny status i inne marzenia. Ktoś na chwilę zyskuje wgląd w cudze życie i może je naznaczy, może sam spojrzy na rzeczywistość w nowy sposób.

Thibaut jest cenionym w świecie dyrygentem orkiestry symfonicznej. Po wizycie w gabinecie lekarskim mężczyzna dowiaduje się, że jest chory na białaczkę i pilnie potrzebuje dawcy szpiku. Jego dotychczasowe życie staje na głowie, zwłaszcza że pojawia się jeszcze jedna ważna okoliczność. W trakcie testu DNA okazuje się, że bohater został adoptowany i ma biologicznego brata.

Jest nim Jimmy, pracownik stołówki w Lille, robotniczym mieście w północnej Francji. Bohaterów dzieli niemal wszystko – poza więzami krwi i miłością do muzyki. Okazuje się bowiem, że nowo poznany brat gra na puzonie w lokalnej orkiestrze marszowej. Ich spotkanie, początkowo pełne napięć, przeradza się w głęboką braterską więź, zwłaszcza gdy Thibaut przejmie rolę dyrygenta orkiestry Jimmy’ego, chcąc pomóc jej wygrać regionalny konkurs.

Film dokumentujący kolekcję jednego z najwybitniejszych artystów malarstwa Henri’ego Matisse’a z najważniejszych muzeów na świecie: londyńskiego Tate Modern i nowojorskiego MoMA. Za kulisy wystawy zabiera nas dyrektor galerii Tate – Sir Nicholas Serota, eksperci i przyjaciele Matisse’a, którzy opowiadają o okresie, w którym tworzył wspaniałą serię gwaszy-wycinanek (gouaches découpés). Kuratorzy londyńskiego Tate Modern, zafascynowani abstrakcjonistycznymi eksperymentami Matisse’a, postanowili dokonać niezwykłego kolażu – muzyki, tańca i malarstwa. Muzykę do filmu skomponował światowej klasy jazzman Courtney Pine. Widzowie mają okazję przyjrzeć się ostatniemu rozdziałowi kariery malarza, w momencie, gdy zaczął „rzeźbić w kolorze” i gdy powstała jego seria spektakularnych wycinanek. Film pokazuje również zapierający dech w piersiach występ tancerza Baletu Królewskiego – Zenaida Yanowsky’ego – taniec odzwierciedlający kolory, dynamikę i wolność Matisse’owskich...