Wydarzenia

Przegląd Nowego Kina Włoskiego Cinema Italia Oggi powraca do Kinoteatru Rialto, prezentując najnowsze produkcje współczesnego włoskiego kina. W programie znalazły się głośne tytuły i odkrycia festiwalowe – od inteligentnych komedii i historii o miłości, po kino autorskie i poruszające portrety społeczne. Widzowie zobaczą m.in. nowe filmy twórców takich jak Paolo Sorrentino, Mario Martone czy Gabriele Muccino.

W romantycznej komedii „Razem czy osobno” dwoje nauczycieli odkrywa, że spontaniczna noc namiętności komplikuje się, gdy okazuje się, że pracują w tej samej szkole. „Jeden szkolny rok” w reżyserii Laura Samani to opowieść o nastolatce, która jako jedyna dziewczyna w męskiej klasie burzy równowagę wieloletniej przyjaźni. W filmie „Trener tenisa” młody zawodnik i ekscentryczny trener wyruszają w podróż wzdłuż włoskiego wybrzeża, która zmienia ich życie. Z kolei „Przeklęty chłopiec” to niepokojąca historia nauczyciela odkrywającego mroczny rytuał w odizolowanej górskiej wiosce. Program uzupełniają m.in. „Wolność po włosku” – elektryzujący portret pisarki Goliardy Sapienzy w reżyserii Mario Martone – oraz „O czym sobie nie mówimy” Gabriele Muccino, kameralny dramat o relacjach, które zaczynają pękać pod ciężarem skrywanych tajemnic.

Stowarzyszenie Kin Studyjnych zaprasza widzów na filmową podróż do Włoch. W ramach wakacyjnego przeglądu na ekranach kilkudziesięciu kin studyjnych w całej Polsce zagości aż sześć odrestaurowanych (wersja 4K) filmów Federico Felliniego, jednego z najważniejszych twórców europejskiego kina. Jak trafnie zauważyła Alicja Helman, Federico Fellini traktował każdy swój film jak autonomiczne „królestwo obrazów” – przestrzeń, która ma być zarazem drapieżna, uwodzicielska i wykraczać poza granice potocznego doświadczenia. Właśnie w tym napięciu między realnością a wizją, jawą a snem, prawdą a inscenizacją rozgrywa się całe kino mistrza z Rimini. Błądzi ten, kto widzi w Fellinim jedynie „reżysera nadmiaru”. Cyrkowe szaleństwo i przepych nie służą tutaj dekoracji, lecz odsłaniają, jak bardzo nowoczesny człowiek żyje pośród masek i sztuczności. Bohaterowie włoskiego reżysera są w procesie nieustającego kreowania samych siebie – pozują na artystów, kochanków, ludzi sukcesu, a zarazem ulegają własnym fantazjom o miłości czy spełnieniu. Wystarczy pomyśleć o ikonicznych rolach jakie Marcello Mastroianni zbudował we współpracy z Fellinim. Dziennikarz ze „Słodkiego życia” (1960) staje się pierwszym „budowniczym” zadufanej własnym splendorem socjety boomu ekonomicznego, której sam nie czuje się na koniec dnia częścią. Guido z „Osiem i pół” (1963), alter ego samego twórcy, gubi się między tym, kim jest, a tym, kim powinien być w oczach innych i własnych. Nie każdy ma tyle sił, ile dobroduszna Cabiria („Noce Cabirii”, 1957), aby wciąż trwać mimo licznych zranień i wszechobecnego zepsucia. Fellini nie wraca dziś na polskie ekrany wyłącznie jako wielki mag kina, lecz jako artysta, który pod zgiełkiem pełnego namiętności i perwersji spektaklu umiał rozpoznać i pokazać egzystencjalną pustkę. Nawet wtedy, gdy włoski twórca olśniewa barokowością obrazu, nie porzuca czułości wobec ludzkiej słabości. To właśnie dlatego jego kino pozostaje tak żywe – pod fantazją wciąż drży niezwykle aktualna i przejmująca prawda o człowieku.

Oglądamy, słuchamy, nie czytamy!

Zapraszamy na cykl filmowy skierowany do wszystkich, którzy cenią komfort oglądania i chcą w pełni skupić się na obrazie oraz emocjach płynących z ekranu. W ramach cyklu „Filmy z lektorem” prezentujemy zarówno najnowsze produkcje, jak i wybrane, nieco starsze cenione tytuły. Wszystkie filmy wyświetlane są w wersji z lektorem – bez konieczności czytania napisów.

To propozycja dla widzów, którzy wolą słuchać niż czytać i chcą oglądać filmy w swobodny, komfortowy sposób.

Trzy dni, jedna scena, niemal 30 kultowych zespołów, blisko 100 godzin nagrań oraz jeden znakomity film.

W letni, czerwcowy weekend w 1967 roku, zaczęła się legenda Janis Joplin i Jimiego Hendrixa. Wystarczyły trzy gorące dni na stadionie w Monterey, by dzięki 27 artystom powstała kontrkultura i zrodził się kalifornijski sen. Zanim doszło do powstania Woodstocku, sto tysięcy osób podczas Monterey International Pop Festival, napędzanych psychodelicznymi dźwiękami, zawiązało komunę hipisowską. Trwało “lato miłości”. Scott McKenzie w swojej piosence sugerował obowiązujący dress code: „Be sure to wear some flowers in your hair”. Ludzie porzucali formalne, krępujące ubrania, by na boso, ale w dzwonach, splątani etnicznymi koralikami, z kwiatami we włosach, gromadzić się wśród oparów dymu, nie wiedząc jeszcze, co się wydarzy.

Film dokumentalny „Trixie” w reżyserii Bastiena Genouxa (2020), nakręcony kilka lat przed śmiercią artystki, to wrażliwy portret Beatrice, niezwykłej kobiety, która opowiada o swoich doświadczeniach jako tancerki i choreografki. Jej osobiste przeżycia ukazują życie pełne fascynacji wielkimi ikonami tańca, z którymi pracowała i które podziwiała. Zarówno głosem, jak i ciałem, opowiada o swojej niesamowitej karierze, poruszając intymną kwestię relacji ze starzejącym się ciałem. Katowicka prezentacja „Trixie” jest polską premierą filmu.

Kinowy seans „Żywota Briana” po latach to wyjątkowa okazja, by na wielkim ekranie zobaczyć legendarne już spory między Frontem Wyzwolenia Judei a Judejskim Frontem Ludowym (pamiętajcie, to dwie zupełnie różne frakcje!). Odwiedzimy też pałac Poncjusza Piłata, który ma drobną wadę wymowy i być może zechce: „uwolnić Błajana”, jeśli go ładnie o to poprosicie. Warto też zadać sobie fundamentalne pytanie: „Co takiego zrobili dla nas Rzymianie?”.

Gwiazda Pameli Anderson rozbłyska na nowo! Ikona lat 90. w „The Last Showgirl” powraca na ekrany rolą życia – i to taką, w której pobrzmiewają echa jej własnej biografii. Film w reżyserii Gii Coppoli zdobył Nagrodę Specjalną Jury na festiwalu w San Sebastian, zaś najlepszy występ w karierze przyniósł Anderson pierwszą nominację do Złotego Globu.

Shelley (Anderson) występuje w rewii w Las Vegas. Praca jest jej ogromną pasją i sposobem na realizację siebie, dla niej przed laty poświęciła rodzinę. Dziś dowiaduje się, że spektakl, któremu oddała wszystko, schodzi z afisza. Ale choć 57-letnia tancerka słyszy zewsząd, że jej czas już minął, nie zamierza zejść ze sceny. W mieście, które wabi jak fatamorgana, by brutalnie obudzić ze snu, kobieta walczy o swoje marzenia i odzyskanie relacji z córką. Dojrzała tancerka bez klasycznego wykształcenia i matka, która nigdy nie była idealna – Shelly to pełnokrwista bohaterka, której życie nie oszczędza, ale która udowadnia, że koniec może być nowym początkiem. Hołdem dla Anderson i jej historii jest napisana na potrzeby filmu, nominowana do Złotego Globu piosenka Miley Cyrus „Beautiful That Way”.

Spotkanie wokół książki „Non stop kino” z Olgą Drendą i Zofią Oslislo-Piekarską | prowadzenie: Ewa Niewiadomska.

Po spotkaniu zapraszamy na seans filmu „Cinema Paradiso” | reż. Giuseppe Tornatore | Francja, Włochy | 1988 | 123 min

Czasy i miejsca. Filmy i ludzie. Zmiany. Miłość do kina – niezmienna. Pięć niesamowitych historii pięciu kin Silesii Film. Poznacie je wszystkie dzięki książce „Non stop kino” Olgi Drendy.
We wtorek, 23 czerwca zapraszamy na spotkanie z autorką i z odpowiedzialną za stronę wizualną publikacji projektantką graficzną Zofią Oslislo-Piekraską. Rozmowę poprowadzi Ewa Niewiadomska. Porozmawiamy o tym, jak powstawała książka, o tajemnicach starych kin i o tym, dlaczego wciąż warto do nich zaglądać.

„Noce Cabirii” Federica Felliniego to jeden z najpiękniejszych filmów o ludzkiej potrzebie miłości – tej naiwnej, upartej, czasem wręcz rozpaczliwej, ale nigdy śmiesznej. Grana przez Giuliettę Masinę Cabiria jest kobietą, która raz po raz zostaje upokorzona, oszukana i porzucona, a mimo to nie potrafi całkowicie zrezygnować z wiary, że gdzieś istnieje dla niej lepsze życie. Na co dzień trudzi się ona najstarszym zawodem świata. Fellini patrzy na nią z ogromną czułością: nie jako na ofiarę, lecz jako na kogoś, kto w świecie obrzydliwego cynizmu był w stanie zachować zdumiewającą czystość duchową i zdolność do nadziei.

Zapraszamy na przedpremierowy pokaz filmu „Wędrówka na północ”, po którym odbędzie się spotkanie z podróżniczką Zuzanną Puchalską.

„Wędrówka na północ” to poruszająca opowieść o dwóch przyjaciołach, którzy po dziesięciu latach rozłąki wyruszają na trzydziestodniową wyprawę przez dzikie szkockie bezdroża. W obliczu surowej natury, stromych podejść i codziennych wyzwań, ich wspólna droga staje się nie tylko fizycznym sprawdzianem, ale przede wszystkim głęboką lekcją o męskiej przyjaźni, przewartościowaniu życiowych wyborów i trudnej sztuce bycia razem w ciszy.

David Hockney kontynuuje wprowadzanie innowacji do sztuk wizualnych w skali globalnej. Zainspirowany pop-artem i ostrym światłem Los Angeles, gdzie spędził trzy lata, poszedł dalej, włączając do swojej twórczości elementy fotografii i kolażu, realizując nie tylko cykle malarskie, ale także projekty scenograficzne i in. Jest jednym z największych żyjących artystów brytyjskich, jego prace posiadają w swych w kolekcjach najważniejsze muzea i galerie sztuki współczesnej na całym świecie, w tym: MET, MoMA, Pompidou, Tate i Muzeum Sztuki Współczesnej w Tokio.

„Słodkie życie” to dzieło, którym Federico Fellini otwiera na oścież drzwi do własnego wielkiego teatru nowoczesności. Stolica Włoch nie jest tu już tylko miastem, lecz labiryntem pragnień, perwersji, plotek, fleszy, procesji i spektakularnych przyjęć. Marcello Rubini (w tej roli Marcello Mastroianni) dryfuje przez kolejne nieprzespane noce i środowiska – arystokratów, gwiazd filmowych, intelektualistów, dziennikarzy, ludzi Kościoła i ludzi skandalu.

„Zaproszono cię do Pałacu Buckingham” – to zdanie zelektryzuje każdego. – tak o swojej przygodzie z filmem „Canaletto i sztuka Wenecji” opowiada jego reżyser David Bickerstaff.

Autor wcześniej nie zwiedzał Pałacu Buckingham i Zamku Windsor, choć jest Brytyjczykiem i dzięki pracy nad filmem inspirowanym przekrojową wystawą dzieł Canaletta zgromadzonych w królewskiej galerii stwierdził, że pokazać trzeba nie tylko rysunki i obrazy mistrza, ale i same pałace. Dlatego też w tym dokumencie mieszają się wnętrza londyńskich zamków królewskich i widoki Włoch, a szczególnie Wenecji, w której żył i tworzył Giovanni Antonio Canal (wł. ‘kanał’), znanego lepiej jako Canaletto (wł. ‘kanalik’). Artysta zasłynął przede wszystkim jako „portrecista” swego rodzinnego miasta, ale dzięki śledztwu z kamerą, jakiego dokonał David Bickerstaff okazuje się, że malarz nie odtwarzał wiernie widoków, ale pędzlem pisał własną historię miasta.