Archiwum wydarzeń

Simona Kossak, córka malarza Jerzego Kossaka i wnuczka Wojciecha, pozbawiona talentu, który od pokoleń definiuje jej rodzinę, dorasta nie zaznając ciepła ze strony despotycznej matki. Gdy po studiach rzuca wszystko – dom, tradycję, społeczne konwenanse – i obejmuje posadę naukowca w Białowieży, zaczyna życie na własnych warunkach. Osiedla się w środku puszczy, w domu bez prądu i bieżącej wody, w otoczeniu dzikiej przyrody. Tam, na magicznym odludziu poznaje fotografa Lecha Wilczka, z którym dzieli pasje – miłość do natury i… potrzebę wolności. Ich niezwykła relacja wymyka się wszelkim schematom. Jednak wyobrażenia Simony o pracy przyrodnika i pozycji młodej kobiety w świecie zdominowanym przez mężczyzn ulegają bolesnej weryfikacji.

„Woyzeck” jest adaptacja dramatu Georga Büchnera pod tym samym tytułem z 1835-36. Herzog opowiada w nim historię miłości i narastającego obłędu pewnego szeregowca armii austriackiej, zniewolonego przez dryl i totalitarny system wojskowy, zdegradowanego do poziomu nieludzkiej, groteskowej kukły, bezwiednie wykonującego każdy wykrzyczany rozkaz. Woyzeck cały czas biega, jest zdyszany, nie może siedzieć, ani spać, nawet jego myśli przybierają formę tylko urywanych sentencji, które ciągle mamrocze, co ściąga na niego opinię wariata. Woyzeck jest kukłą, żołnierzem – odmienność jego postawy polega jednak na tym, że nie do końca chce się pogodzić z taką sytuacją. Coraz bardziej poniżany, walczy o swoje człowieczeństwo.

Fitzcarraldo to kolejny bohater Herzoga uwikłany we własną szaleńczą idée fixe. Jego obsesyjnym pragnieniem staje się urzeczywistnienie wizji opery, która ma wyrosnąć w samym sercu amazońskiej dżungli. Heroiczno-tragiczny wysiłek tego herzogowskiego Don Kichota jest tyleż fascynujący, co całkowicie bezużyteczny. Spektakularny pomysł przetransportowania statku drogą lądową, w którego urzeczywistnieniu pomagają mu Indianie, jest wprawdzie szaleńczy, ale jednak o krok od zrealizowania. Herzog zdaje się wskazywać, że mimo różnic cywilizacyjnych cel jednoczący przybysza z dalekiej Europy i pierwotnych mieszkańców zielonego piekła jest tożsamy. Pragnienie wybudowania w dżungli gmachu opery i przebłagania złych duchów rzeki, stawiają białego boga i tubylców na jednej płaszczyźnie głęboko metafizycznego pojmowania porządku świata. Jakby dla przeciwwagi Herzog portretuje trzeźwo myślących potentatów kauczukowych. Ich świat jest światem realnym i konkretnym, zasadzającym się na jasno i zrozumiale określonych zasadach, podczas gdy świat Fitzcarralda jest jedynie namiastką rzeczywistości, wyrazem jego głęboko introwertycznej świadomości, istniejącej poza ramami wyznaczanymi przez realia życia.

Big John Whitfield, urodzony w Oklahomie (USA), jest rozpoznawalną i cenioną postacią na europejskiej scenie muzycznej, szczególnie w gatunkach funk, soul, house i gospel. Obecnie mieszka i tworzy w Wiedniu, gdzie rozwija swoją muzyczną karierę. Jest założycielem i liderem The Vienna Soul and Gospel Society – formacji, z którą koncertował w wielu krajach, takich jak Szwajcaria, Rosja, Gruzja, Włochy oraz Węgry, zyskując międzynarodowe uznanie. Whitfield współpracował z wieloma artystami, w tym z włoskim zespołem Italian Acid Jazz Band Jestofunk, a także występował na jednej scenie z Joss Stone. Występy Whitfielda cechuje wysoka interaktywność z publicznością, z którą dzieli się swoją pasją do muzyki i elektryzującą, pozytywną energią.

Zwycięzca festiwalu w Wenecji, „W pokoju obok”, łączy na ekranie dwie wielkie osobowości i gwiazdy kina: Julianne Moore i Tildę Swinton. Melodramat Pedra Almodóvara to pełna emocji opowieść o pożegnaniach, spełnieniu, macierzyństwie i rodzinie z wyboru, a przede wszystkim – o życiu na swoich zasadach. Anglojęzyczny debiut Hiszpana otwiera zupełnie nowy rozdział w jego twórczości, zachowując przy tym charakterystyczne dla reżysera humor, melancholię i uwodzicielski splendor kostiumów i wnętrz. Eksplozja soczystych barw głosi pochwałę życia tak w radosnych, jak i w gorzkich odsłonach i jest hołdem dla przyjaźni, której blask złagodzi każdy ból.

200 lat po otwarciu i sto lat po nabyciu pierwszych dzieł van Gogha, National Gallery zaprasza na największą w Wielkiej Brytanii wystawę prac van Gogha.

Vincent van Gogh jest nie tylko jednym z najbardziej ukochanych artystów wszechczasów, ale być może też najbardziej niezrozumianym. Ten film jest szansą na ponowne zbadanie i lepsze zrozumienie tego wyjątkowego artysty. Skupia się na okresie życia malarza, który spędził na południu Francji i który zaowocował radykalną zmianą jego stylu. Van Gogha pochłonęła wówczas pasja przekształcania otaczającej go rzeczywistości w sztukę malarską.

Film powstał podczas niezwykłej, absolutnie wyjątkowej wystawy, dzięki której w jednym miejscu, rodzinnym mieście Boscha w Holandii, zgromadzono praktycznie wszystkie jego najważniejsze obrazy i rysunki, rozsiane na co dzień na całym świecie. Tę olbrzymią ekspozycję odwiedziło prawie pół miliona zwiedzających dziwiąc się ekscentrycznym wizjom Boscha.

Film Grabsky’ego zadaje pytanie kim był Hieronymus Bosch? Dlaczego jego dziwne i fantastyczne obrazy stały się tak popularne? Jak twórczość tego niderlandzkiego malarza łączy sztukę średniowieczną i świat renesansowy? Skąd wreszcie czerpał inspirację, skąd mogły się wziąć jego niekonwencjonalne i ponadczasowe, pełne skomplikowanej symboliki, wizje?

Pokaz poprzedzi wstęp Piotra Metza.

Film „Stop Making Sense” – według wszelkich źródeł – najlepszy film koncertowy wszech czasów.

40 lat temu David Byrne, lider legendarnego zespołu Talking Heads, połączył siły z Jonathanem Demme, znanym przede wszystkim z „Milczenia owiec” i „Filadelfii”, ale także jako twórca teledysków New Order czy Bruce’a Springsteena. Dzięki tej współpracy powstało dzieło ponadczasowe, które po dziś dzień porywa widzów, niezależnie od ich gustów muzycznych. Film został zrealizowany w grudniu 1983 roku, w szczytowym momencie kariery zespołu, podczas trasy promującej ich album „Speaking in Tongues”. Całość została nakręcona w hollywoodzkim teatrze Pantages, podczas trzech koncertowych nocy.

Zwycięzca festiwalu w Wenecji, „W pokoju obok”, łączy na ekranie dwie wielkie osobowości i gwiazdy kina: Julianne Moore i Tildę Swinton. Melodramat Pedra Almodóvara to pełna emocji opowieść o pożegnaniach, spełnieniu, macierzyństwie i rodzinie z wyboru, a przede wszystkim – o życiu na swoich zasadach. Anglojęzyczny debiut Hiszpana otwiera zupełnie nowy rozdział w jego twórczości, zachowując przy tym charakterystyczne dla reżysera humor, melancholię i uwodzicielski splendor kostiumów i wnętrz. Eksplozja soczystych barw głosi pochwałę życia tak w radosnych, jak i w gorzkich odsłonach i jest hołdem dla przyjaźni, której blask złagodzi każdy ból.