Archiwum wydarzeń

Ostatni etap kariery był dla Luisa Buñuela okresem wyjątkowo owocnym: po nagrodzonym Oscarem „Dyskretnym uroku burżuazji” (1972) reżyser nakręcił jeden ze swoich najważniejszych i najbardziej wywrotowych filmów. Sam uważał, że „Widmo wolności” to dzieło najbardziej zbliżone do idei surrealizmu, pozbawione tradycyjnej fabuły, składające się natomiast z serii absurdalnych, zaskakujących scen, często pozbawionych puenty, iluzorycznie ze sobą połączonych, dzięki drugoplanowym postaciom płynnie przechodzącym z jednej sceny do drugiej.

Buñuel kryje się za fasadą czarnego, nie znającego tematów tabu humoru, lecz wciąż patrzy na rzeczywistość z mieszaniną zdumienia, ciekawości i złośliwości. Cytuje obrazy Goi i dzieła Marxa, wywołuje duchy André Bretona i Paula Éluarda, lecz przede wszystkim wywraca na nice społeczne zasady. Tu rozstrzeliwani skazańcy krzyczą „Niech żyją kajdany”, wielkomiejscy burżuje zasiadają przy stole na toaletach (a posiłki jedzą w zaciszy ustępu), a seksualne podniecenie osiąga się przy pocztówkach z widokami Paryża. A przy tym „Widmo wolności” jest pogłębioną refleksją na temat przypadkowości losu, codziennych rytuałów, moralności i prawdy.

To jeden z najgłośniejszych filmów sezonu, nie tylko ze względu na swoje walory filmowe, ale głównie ze względu na to jak porusza publiczność. Jest to też pewny kandydat do nominacji i nagród oscarowych więc jest i będzie o nim głośno.

Uwaga: nie jest to biografia Szekspira, to adaptacja słynnej, fikcyjnej powieści Maggie O’Farrell pod tym samym tytułem. Mimo iż akcja rozgrywa się pod koniec XVI wieku, to też nie jest tak naprawdę film kostiumowy.

To jest bardzo uniwersalna, ponadczasowa opowieść o miłości i stracie, której nie można w żaden sposób szufladkować.

„Wichrowe wzgórza” w reżyserii Emerald Fennell to odważna i oryginalna wersja jednej z największych historii miłosnych wszech czasów z powieści Emily Jane Brontë. Margot Robbie i Jacob Elordi wcielają się w Cathy i Heathcliffa, których zakazana, romantyczna namiętność z czasem staje się toksyczna. Film jest monumentalną opowieścią o pożądaniu, miłości i szaleństwie. Emerald Fennell to reżyserka filmów „Obiecująca. Młoda. Kobieta” (Oscar za Najlepszy scenariusz oryginalny) oraz „Saltburn”.

Siostry Nora (Renate Reinsve) i Agnes (Inga Ibsdotter Lilleaas) spotykają się ze swoim dawno niewidzianym ojcem, charyzmatycznym, niegdyś wielkim reżyserem filmowym Gustavem (Stellan Skarsgård). Proponuje on Norze, aktorce teatralnej, rolę w swoim najnowszym filmie, który ma być jego powrotem do świata filmu. Gdy dziewczyna odrzuca propozycję, ten zatrudnia młodą gwiazdę Hollywood (Elle Fanning). Teraz siostry muszą poradzić sobie nie tylko ze swoją skomplikowaną sytuacją z ojcem, ale też z amerykańską gwiazdą, która zmienia ich rodzinną dynamikę.

„Goya. Śladami mistrza” to przewodnik po najważniejszych dla malarza miejscach (jak rodzinny dom w maleńkim Fuendetodos), kluczowych wydarzeniach z jego życia i najwspanialszych dziełach. Carrière błyskotliwie i ze swadą opowiada o zamiłowaniu Goi do malowania kobiecych stóp, rozwiązuje zagadkę tajemniczych gestów, tłumaczy, jak choroby i utrata słuchu wprowadziły czerń na płótna mistrza.

„Viridiana”, jeden z najważniejszych filmów w dorobku Luisa Buñuelal i w całej historii hiszpańskiego kina, to dzieło niezwykłe. Prowokacyjna, wyrastająca z ducha surrealistycznego buntu przeciwko społecznym normom satyra była wyzwaniem rzuconym nie tylko widzom, lecz przede wszystkim reżimowi generała Franco.
Buñuel kręcąc historię Viridiany, młodej nowicjuszki, której gorliwa wiara i szczytne ideały zderzają się z mieszczańską obłudą, pazernością i okrucieństwem, wrócił do Hiszpanii po blisko ćwierćwieczu emigracji. „Zgodziłem się tylko pod warunkiem, że będziemy pracować z wytwórnią Bardem, znaną z panującego w niej ducha opozycji wobec reżimu frankistowskiego”, pisał w autobiograficznym „Moim ostatnim tchnieniu”, wspominając, że jego decyzja nie spotkała się ze zrozumieniem w środowisku republikańskich emigrantów. „Znowu atakowano mnie i znieważano, ale tym razem atakowali ci, do których sam się zaliczałem”.

Oscary 2026 – nominacje: Najlepszy film – Emilie Lesclaux Najlepszy aktor pierwszoplanowy – Wagner Moura Najlepsza obsada  Najlepszy film międzynarodowy – Kleber Mendonça Filho Znakomity brazylijski filmowiec Kleber Mendonça Filho („Sąsiedzkie dźwięki”, „Bacurau”, „Aquarius”) powraca gęstym thrillerem, nagrodzonym w Cannes za reżyserię i główną rolę męską. Lata 70., Brazylia w żelaznym uścisku wojskowej dyktatury. Wybitny naukowiec Marcelo (wspaniały Wagner Moura – pamiętny Escobar w „Narcos”) powraca do rodzinnego Recife, żeby zabrać swojego syna w bezpieczne miejsce. Zanurzone w słońcu miasto jest na granicy szaleństwa – w karnawale giną ludzie, gdzieś na plaży znaleziono rekina z ludzką nogą w brzuchu, do miasta przybywa dwóch zabójców… Marcelo kilka lat wcześniej podpadł niebezpiecznemu mafiosowi, teraz musi się ukrywać. Jego życie wisi na włosku. Filho...

Harold, sprzedawca w domu towarowym decyduje się zorganizować wyczynowy występ swojego przyjaciela Billa, który zapewni mu nagrodę pieniężną za promowanie sklepu, w którym pracuje. Na oczach zgromadzonej publiczności ma on wejść po ścianie dwunastopiętrowego budynku, w którym mieści się sklep. Wskutek niefortunnych zbiegów okoliczności Bill musi zrezygnować z pierwotnego planu wspinania się tylko na piętro mieszczącego się na nim sklepu, za to musi się wspiąć na sam szczyt wieżowca. Uważany za najlepszy film Lloyda, zrealizowany z niezwykłą precyzją, stale żongluje dużym napięciem i sytuacjami komicznymi.

Zapraszamy na filmową podróż przez życie i dzieła Modiglianiego, uwielbianego na całym świecie, awangardowego twórcy.
Krótkie i burzliwe życie malarza przedstawione zostało z nietypowej perspektywy jego młodej partnerki i muzy, Jeanne Hébuterne, która popełniła samobójstwo dwa dni po śmierci artysty. Jeanne, podobnie jak rosyjska poetka Anna Achmatova i brytyjska dziennikarka Beatrice Hastings, jest jedną z kobiet uwiecznionych na obrazach Modiglianiego. Ich posągowe twarze stały się symbolem jego sztuki.

Jeden z najczęściej nagradzanych i najważniejszych filmów tego roku, z muzyką skomponowaną przez polską kompozytorkę Hanię Rani.
Siostry Nora (Renate Reinsve) i Agnes (Inga Ibsdotter Lilleaas) spotykają się ze swoim dawno niewidzianym ojcem, charyzmatycznym, niegdyś wielkim reżyserem filmowym Gustavem (Stellan Skarsgård). Proponuje on Norze, aktorce teatralnej, rolę w swoim najnowszym filmie, który ma być jego powrotem do świata filmu. Gdy dziewczyna odrzuca propozycję, ten zatrudnia młodą gwiazdę Hollywood (Elle Fanning). Teraz siostry muszą poradzić sobie nie tylko ze swoją skomplikowaną sytuacją z ojcem, ale też z amerykańską gwiazdą, która zmienia ich rodzinną dynamikę.