Wydarzenia

Poranna kawa, ciasto, dobry film… Zapraszamy na poranne spotkania w Kinoteatrze Rialto — w historycznej sali kinowej, przy filiżance aromatycznej kawy lub herbaty, kawałku smakowitego ciasta i w dobrym towarzystwie. Co miesiąc sięgamy po klasykę światowej i rodzimej kinematografii, zapraszając na filmy, do których warto wracać — i odkrywać je na nowo. Każdy seans poprzedzimy krótkim wprowadzeniem. Zacznij dzień od dobrego filmu!  

---

Szczegóły: Mariusz Ciszewski e-mail: edukacja@rialto.katowice.pl, tel.: 696 437 474.

Zapraszamy do udziału w fascynującej podróży do początków sztuki filmowej — czasów, gdy ruchome obrazy spotykały się z muzyką wykonywaną na żywo. W Kinoteatrze Rialto zobaczymy monumentalne klasyki, filmowe odkrycia oraz wyjątkowe pokazy dla dzieci. W programie również spotkania z gośćmi i prelegentami, którzy przybliżą historię i fenomen kina niemego. Każdemu seansowi towarzyszyć będzie autorska muzyka wykonywana na żywo, tworząca niepowtarzalną atmosferę i pozwalająca odkryć klasykę kina na nowo. Projekt jest współfinansowany przez Polski Instytut Sztuki Filmowej 

Oglądamy, słuchamy, nie czytamy!

Zapraszamy na cykl filmowy skierowany do wszystkich, którzy cenią komfort oglądania i chcą w pełni skupić się na obrazie oraz emocjach płynących z ekranu. W ramach cyklu „Filmy z lektorem” prezentujemy zarówno najnowsze produkcje, jak i wybrane, nieco starsze cenione tytuły. Wszystkie filmy wyświetlane są w wersji z lektorem – bez konieczności czytania napisów.

To propozycja dla widzów, którzy wolą słuchać niż czytać i chcą oglądać filmy w swobodny, komfortowy sposób.

Pierwszy pełnometrażowy film dokumentalny poświęcony jednemu z najbardziej oryginalnych twórców polskiej muzyki – Lechowi Janerce – jest próbą uchwycenia artysty, który od ponad czterech dekad konsekwentnie idzie własną drogą, pozostając poza głównym nurtem i jednocześnie wywierając na niego ogromny wpływ.
Zamiast klasycznej biografii, twórcy proponują poetycką podróż pomiędzy jawą a snem. Punktem wyjścia staje się język Janerki – pełen neologizmów, skrótów myślowych i filozoficznych refleksji – w którym najczęściej powracają motywy snu, śnienia i zasypiania. To właśnie one wyznaczają strukturę filmu: hipnotycznej opowieści, w której realne miejsca z życia bohatera przenikają się z przestrzeniami wyobrażonymi.

Joaquin Phoenix wciela się w „C’mon C’mon” w nowojorskiego singla, uroczego, ciepłego dziennikarza, który przemierza Amerykę z mikrofonem, pytając dzieciaki i młodzież o ich życie, marzenia, supermoce i plany na przyszłość. Po drodze reporter odwiedza mieszkającą w Los Angeles siostrę (Gaby Hoffman), z którą nie rozmawiał od lat, a która teraz potrzebuje jego pomocy. Żeby wesprzeć ją w opiece nad dziewięcioletnim synkiem (Woody Norman), Johnny zabiera go ze sobą do Nowego Jorku. Wspólna podróż okaże się lekcją cierpliwości, odpowiedzialności i zwyczajnie: dorosłości, której dziennikarz dotąd unikał. Pozwoli mu także zrozumieć, że prawdziwe supermoce to te, którymi władają matki.

„Królowa miłości” to współczesny moralitet i wiwisekcja rodzinnych relacji. Opowieść o ślepej miłości matki do syna-mordercy i miłości córki do matki, która wypiera zbrodnię syna. Historia o lojalności, winie i moralnej odwadze – i o rozliczeniu z życiem w obliczu nadciągającej śmierci. Czy milczenie w obliczu zła to też forma winy? Co tracimy, gdy udajemy, że nic się nie stało? I czy miłość, która wszystko wybacza, powinna też wszystko przemilczeć?

Nowoczesna wersja klasycznej angielskiej komedii odchodzi od Wilde’owskiej satyry społecznej w stronę aktualnej opowieści o młodych ludziach zanurzonych w konwenansach społecznych i poszukujących prawdy o sobie, również poprzez eksplorację własnych „alternatywnych tożsamości”. Pierwszoplanowym tematem jest tu ludzka podwójność – między idealnym, zwykle niezgodnym z rzeczywistością wyobrażeniem samego siebie a krzywym zwierciadłem społecznych oczekiwań oraz potrzebą autokreacji. Główni bohaterowie to osoby z elit, gnębione jednak poczuciem nudy, beznadziei i bezsensu.
Uwspółcześniony w tłumaczeniu język Wilde’a kontrastuje z nawiązującą do epoki, ale formalnie przetworzoną estetyką. Jak zapowiadał reżyser: „Korzystając z charakterystycznej dla Wilde’a kampowości, zabawimy się epoką, wykrzywimy ją, umiejscawiając akcję poza czasem, w świecie nieskończonych możliwości, w którym słowa i gesty straciły swoją wagę”.

„Punkty tkliwe” Karo Szczypek to wielowarstwowa opowieść o niepełnosprawnym ciele i jego potrzebach, o wsparciu drugiej osoby, a także o społecznej moralności i symbolicznych strukturach władzy. Autorka zadaje na głos pytania, które badają granice moralności współczesnego społeczeństwa: czy jesteśmy gotowi uznać seksualność osób z niepełnosprawnościami oraz ich prawo do realizacji swoich potrzeb seksualnych?
Kreślone przez Szczypek historie przeplatają się między trzema planami: relacji osoby z niepełnosprawnością z asystentką seksualną, medialnym światem opisującej tę „sensacyjną” historię dziennikarki oraz poetyckimi monologami, w których ciało, choroba i czułość stają się nieoczekiwanymi narzędziami oporu. „Punkty tkliwe” to opowieść o intymności – zarówno fizycznej, jak i emocjonalnej – oraz o tym, jak społeczeństwo reguluje dostęp do ciała, dotyku i pragnienia. To także odważny i przejmujący dramat o granicach ciała, o asystencji seksualnej i o potrzebie bliskości. Autorka zderza intymność z językiem systemu – medycznego, medialnego i korporacyjnego – tworząc mocny, aktualny portret współczesnej wrażliwości. W jej świecie czułość bywa aktem buntu, a dotyk formą politycznego sprzeciwu.

„Rozważna i romantyczna” to ponadczasowa historia miłości, siostrzanej więzi i poszukiwania własnego miejsca w świecie. W rolach głównych występują Daisy Edgar-Jones (Normalni ludzie, Gdzie śpiewają raki) oraz Esmé Creed-Miles (Hanna), tworząc niezapomniany duet sióstr o zupełnie odmiennym spojrzeniu na życie i uczucia.
Pełna romantyzmu, humoru i wzruszeń historia autorstwa Jane Austen od ponad dwóch stuleci zachwyca kolejne pokolenia czytelników i widzów.

Po śmierci ojca Elinor (Daisy Edgar-Jones) i Marianne Dashwood (Esmé Creed-Miles) wraz z matką oraz młodszą siostrą zostają zmuszone do opuszczenia rodzinnego domu. W nowej rzeczywistości muszą odnaleźć się w świecie pełnym społecznych oczekiwań, finansowych ograniczeń i trudnych wyborów serca. Jedna kieruje się rozsądkiem, druga podąża za emocjami. Obie odkryją, że droga do szczęścia rzadko przebiega zgodnie z planem.

Telewizyjna wersja nagrodzonego podczas 14. Forum Młodej Reżyserii spektaklu w reżyserii Klaudii Gębskiej – pierwsze przedstawienie nowego cyklu Teatru Telewizji poświęconego realizacjom współczesnej polskiej dramaturgii.
Autorem tekstu jest Mariusz Gołosz – jeden z najzdolniejszych i najwyrazistszych teatralnych głosów literackich młodego pokolenia. To rapowany musical o dwójce piekarzy podróżujących po Polsce w poszukiwaniu pracy – odjechana, spowita mgiełką mąki opowieść o prekariackiej rzeczywistości w czasach późnego kapitalizmu, opowiadana rozbujaną, hip-hopową nawijką historia ciężkiej harówy dwójki podróżujących za pracą przez Polskę piekarzy.

Bardzo wysoko w Himalajach znajduje się wyjątkowy hotel. Górskie schronisko dla zabłąkanych zwierząt wędrownych, gatunków osiadłych i istot udomowionych. Dyrektorem hotelu jest Yeti, a wicedyrektorką – jego ciekawa świata córka.
Spektakl opowiada o przygodach, ale także o dorastaniu, zmianach w sposobie postrzegania innych, relacjach z rodziną i przyjaciółmi, których warunki musimy nieustannie negocjować. To przede wszystkim opowieść o empatii.
W teatralnej adaptacji hotel Yetich to „górskie schronisko dla zabłąkanych zwierząt wędrownych i istot osiadłych”. Yetinka zaczyna zadawać ojcu trudne pytania, a ten chce chronić córkę przed niebezpiecznym światem. Yetinka tymczasem jest coraz starsza, coraz więcej rozumie, więc jej tata musi zmodyfikować swój sposób patrzenia na nią. Także ich relacja się zmienia i zaczyna funkcjonować na nowych zasadach.

Egon Schiele (1890-1918) – chłopak z austro-węgierskiej prowincji, którego sztuka zdobi najważniejsze muzea świata, prowokator oskarżany o szerzenie pornografii, prekursor ekspresjonizmu, na którego płótnach śmierć i pożądanie splatają się w miłosnym uścisku. Zmarły w wieku zaledwie 28 lat Schiele pozostawił po sobie zdumiewająco bogaty dorobek, wywracający do góry nogami estetyczne kanony. „Egon Schiele. Poza tabu” kreśli fascynujący portret genialnego artysty: dziecka niespokojnej, zwieńczonej I wojną światową i zarazą epoki, który poprzez erotykę docierał do tego, co w nas najbardziej kruche, intymne i bezbronne.

Mężczyzna z kapitalnym poczuciem humoru i konserwatywną rodziną na głowie (Kumail Nanjiani) spotkał przypadkiem nowoczesną dziewczynę, która miała dosyć związków (Zoe Kazan). Połączyła ich miłość od pierwszego wejrzenia. Jednak na drodze do szczęścia stanie szereg przeszkód i wyzwań, którym zakochani będą musieli stawić czoła. Gdy wydaje się, że cały świat – na czele z rodziną – sprzysiągł się, by zburzyć ich szczęście, to właśnie w sytuacjach pozornie bez wyjścia, życie potrafi pokazać swoje najzabawniejsze oblicze.